Kasteel Sluis, Sluis

Van Ark

Verzamelgebieden waar dit artikel bijhoort:
Zeeland - Coupure_aan_de_Schroeweg,_Middelburg - Coupure_Kanaalweg,_Middelburg - Uitwatering_kanaal,_Sluis - Vesting_van_de_stad_Middelburg,_Middelburg - Voormalig_Fort_Rammkens,_Middelburg - Fort_Den_Haak,_Veere - Buitenhaven,_Middelburg

Inventarisatierapport CHS (2006)

Gemeente: Sluis

Straat: n.v.t.

Naam: 2828

Datering: 1385

Categorie soort: Defensie

Waarderingscriteria: Restanten van één van de weinige kastelen die gelegen waren in Zeeuwsch-Vlaanderen

Redengevende omschrijving: Kasteel: versterkt aanzienlijk (woon)gebouw, gebouwd door een adellijk heer, meestal in de Middeleeuwen.

Geschiedenis: Het kasteel werd in 1385 gebouwd in opdracht van Philips van Bourgondië ter bescherming van de stad Sluis en ter controle van de in- en uitvaart van de schepen in het Zwin. Het lag aan de oostelijke zijde van de havenmond en had buitengewone afmetingen en een ongekende sterkte. Dreue de Dampmartin was ontwerper en had de leiding over de aanleg. Het kasteel kreeg 16 ronde torens en was van verre zichtbaar. Tijdens de regering van Karel V werd het kasteel versterkt door zogenaamde voorwerken. Daarnaast werd de oostelijke kasteelpoort gesloten. Rond 1566 raakte het kasteel echter in verval. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog kwam Sluis in 1587 in Spaanse handen. In 1604 heroverde prins Maurits de stad echter en nam de gouverneur van Staats-Vlaanderen zijn intrek in het kasteel. Na een aantal mislukte pogingen van de Spanjaarden om de stad weer in hun bezit te krijgen, werd onder leiding van Menno van Coehoorn de vesting nogmaals aanzienlijk versterkt. In het begin van de 18e eeuw werden enkele delen van het kasteel afgebroken, waardoor een merkwaardig bouwsel ontstond. In 1747 werd het kasteel aan de Fransen overgegeven, waarna het in 1749 weer werd teruggegeven aan de Republiek der Verenigde Nederlanden. In 1794 werd het tenslotte door de Fransen verwoest en kort daarop werd besloten dat de restanten zouden worden gesloopt. Dit bleek echter niet eenvoudig. Uiteindelijk werden de restanten in 1820 verkocht en werd het puin voor een groot deel gebruikt voor de bestorting van de zinkwerken aan de Hoofdplaatpolder (Wilderom IV, p. 349 en Van den Broecke, p. 295-303).

Belangrijkste kenmerken: Van het kasteel is nog een verhoogd rechthoekig terrein met fundamenten over, in het noorden, binnen de versterking van de stad. Het terrein is in gebruik als grasland.

Waarderingsvoorstel: Hoog